INFORMATOR
PRZEDMIOTY NAUCZANIA:
1. Studia pierwszego stopnia:
- specjalność: animacja kultury - kliknij po więcej informacji
- specjalność: nauczycielska - kliknij po więcej informacji
- specjalność: medialno-redaktorska - kliknij po więcej informacji
2. Studia drugiego stopnia:
- specjalność: nauczycielska - kliknij po więcej informacji
- specjalność: edukacja kulturowa - kliknij po więcej informacji
3. Studia niestacjonarne - nauczanie języka polskiego jako dodatkowa specjalność - kliknij po więcej informacji
4. Język polski w szkole podstawowej i gimnazjum - kliknij po więcej informacji
Instytut Filologii Polskiej zaprasza studentów filologii angielskiej i germańskiej do wyboru modułu kształcenia, który nadaje uprawnienia do nauczania języka polskiego w szkole podstawowej i gimnazjum.
Nauczanie języka polskiego wraz z językiem obcym stanowi dla przyszłego nauczyciela bardzo atrakcyjną na rynku pracy dwuprzedmiotowość. Ponadto nabyte uprawnienia do nauczania języka polskiego w szkole podstawowej i gimnazjum można po uzyskaniu licencjatu rozszerzyć na proponowanych przez Instytut Filologii Polskiej uzupełniających studiach magisterskich: filologia polska. Absolwent uzyska wówczas tytuł magistra filologii polskiej oraz uprawnienia do nauczania języka polskiego w szkołach ponadgimnazjalnych.
Więcej informacji w Instytucie Filologii Polskiej.
Studia na kierunku filologia polska są studiami
nauczycielskimi, co oznacza, że absolwenci filologii polskiej będą
przygotowani do pracy w zawodzie nauczyciela języka polskiego w szkołach
podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych, w innych placówkach
edukacyjnych, a także w placówkach upowszechniania kultury.
W ramach specjalności nauczycielskiej studenci mogą wybrać jedną z dwóch
specjalizacji: edukację medialną lub edukację dziennikarską. Wyboru
specjalizacji studenci dokonują po trzecim roku studiów. Specjalizacje
pozwalają na pogłębienie wiedzy i umiejętności niezbędnych studentom
do pracy z wykorzystaniem technik multimedialnych, zwłaszcza zaś do
realizowania ścieżek edukacyjnych (edukacja medialna), do prowadzenia kół
zainteresowań, gazetek szkolnych oraz do pracy w klasach o profilu
dziennikarskim (edukacja dziennikarska).
Ukończenie specjalizacji może również znacznie ułatwić absolwentom
studiów zdobycie pracy w środkach masowego przekazu i instytucjach
kultury.
ECTS - Informacje ogólne
System ECTS został opracowany z inicjatywy Komisji Europejskiej jako system
pozwalający w jasny sposób przedstawić zasady zdobywania i zaliczania
studiów zagranicznych. System ten ma stanowić swoistą europejską
"wspólną walutę akademicką".
Zgodnie z zasadami ECTS, pełne uznawanie studiów odbytych przez studentów
za granicą ma zastępować porównywalny okres studiów w uczelni
macierzystej, niezależnie od tego, że treść uzgodnionego programu studiów
odbywanych za granicą może się zasadniczo różnić od programu w uczelni
macierzystej.
Do ECTSu uczelnie przystępują na zasadzie pełnej dobrowolności,
natomiast jego stosowanie opiera się na wzajemnych zaufaniu pomiędzy współpracującymi
za sobą uczelniami (każda uczelnia sama wybiera sobie partnerów do współpracy).
Podstawą ECTSu są trzy elementy:
1. tzw. pakiet informacyjny - zawierający zwięzłą i praktyczną informację na temat miasta, uczelni wydziału, organizacji i struktury studiów oraz charakterystykę przedmiotów (tę część realizuje cała strona internetowa Instytutu Filologii Polskiej AJD);
2. punkty ECTSu - stanowiące wartość liczbową przyporządkowaną poszczególnym przedmiotom i określające "nakład pracy" studenta niezbędny dla uzyskania zaliczenia z danego przedmiotu;
3. porozumienie o programie zajęć - obowiązujące uczelnię macierzystą, uczelnię zagraniczną oraz studenta; porozumienie określa program zajęć, w jakich student ma uczestniczyć. W skład tej dokumentacji wchodzi także tzw. wykaz zaliczeń studenta.
W ramach ECTSu "nakładowi pracy" wymaganemu w całym roku
akademickim odpowiada 60 punktów (na semestr przypada 30 punktów).
Przyporządkowując przedmiotom wartości punktowe (kredyty), należy unikać
używania ułamków dziesiętnych lub przynajmniej ograniczyć ich
stosowanie do połówek punktów. Punkty przyporządkowywane są wszystkim
przedmiotom składającym się na program studiów (także fakultatywnym) na
tej samej zasadzie (tj. w oparciu o nakład pracy studenta).
Punkty nie są przyznawane za dobre oceny - liczba punktów za dany
przedmiot jest z góry ustalona i jest taka sama dla wszystkich studentów,
którzy ten przedmiot zaliczyli.
Natomiast "jakość pracy" studenta jest wyrażona za pomocą ocen
(tzw. skala ocen ECTSu), co jest uwidocznione w osobnej rubryce dokumentacji
studenta (tzw. wykaz zaliczeń), która - po powrocie studenta na macierzystą
uczelnię - jest ostatecznie podstawą transferu punktów.
Transfer polega na tym, iż uczelnia macierzysta uznaje liczbę punktów
uzyskanych za konkretne przedmioty w partnerskich uczelniach i zastępują
one punkty, które student normalnie uzyskałby w swojej uczelni.
Skala ocen ECTSu
A - 5, 0 /bardzo dobry/ (wyniki z dopuszczeniem jedynie
drugorzędnych błędów)
B - 4, 5 /dobry plus/ (powyżej przeciętnego standardu, z
pewnymi błędami)
C - 4, 0 /dobry/ (generalnie solidna praca, jednak z szeregiem
zauważalnych błędów)
D - 3, 5 /dostateczny plus/ (ocena zadowalająca, ale ze znaczącymi
brakami)
E - 3, 0 /dostateczny/ (wyniki spełniają minimalne kryteria)
Fx - 2, 0 /niedostateczny/ (punkty będzie można przyznać,
gdy student uzupełni podstawowe braki w opanowaniu materiału)
F - 2, 0 /niedostateczny/ (punkty będzie można przyznać,
gdy student gruntownie powtórzy całość materiału)
Uwaga: skala ocen ECTSu nie zastępuje ocen przyznanych przez daną uczelnię według jej własnego systemu, a jedynie daje dodatkowe informacje na temat jakości pracy studenta.
Uczelnie same decydują o tym, jak stosować skalę ocen ECTSu w odniesieniu do ich własnego systemu. W praktyce , w wykazie zaliczeń studenta zamieszcza się 2 rubryki ocen, tj. ocenę własną uczelni oraz jej "przeliczenie" na skalę ocen ECTSu.
Zasady przyporządkowywania przedmiotom punktów ECTSu:
Punkty ECTSu są wartością liczbową od 1 do 60 przyporządkowywaną
poszczególnym przedmiotom na podstawie "nakładu pracy" studenta
(a nie w oparciu o godzinowy wymiar zajęć, tj. godziny
"kontaktu" z nauczycielem akademickim), niezbędnego dla
zaliczenia zaplanowanych przedmiotów.
Podstawą przyporządkowywania punktów w ECTSie jest zatem "całkowite
obciążenie studenta" - całkowita "ilość pracy", jaką
student musi włożyć w zaliczenie danego przedmiotu (liczona musi być także
praca indywidualna w bibliotece lub domu).
Punkty ECTSu są relatywnym, a nie bezwzględnym miernikiem ilości pracy
wymaganej od studenta.
